samoakceptacja

Doskonale niedoskonali. Dlaczego nie potrafimy zaakceptować siebie

Każdy z nas miewa gorsze i lepsze dni, w zależności od naszego nastawienia świat wydaje się bardziej lub mniej przyjazny. Podobnie sprawa się ma z podejściem do siebie samego, bywa, że nie cenimy siebie zbyt wysoko. To zupełnie naturalne i nie ma w tym nic dziwnego ani złego, że mamy wątpliwości na swój temat, że nie wszystkie cechy naszego charakteru czy wyglądu nam się podobają. Co innego natomiast jeżeli popadamy w skrajny samo zachwyt, bądź ciągłą pogardę, to może świadczyć o występowaniu pewnych zaburzeń, które szerzej opisze innym razem.

To na co powinniśmy zwrócić uwagę, to odróżnienie chwilowego obniżenia nastroju i gorszego samopoczucia, od permanentnego krytykowania siebie, umniejszania swojej wartości i zatruwania sobie prostych życiowych przyjemności. Gdy tak się dzieje do gry wkraczają kompleksy, które swym zasięgiem przekraczają okazjonalne niezadowolenie.

Czym zatem jest samoakceptacja?

Posługując się określeniem samoakceptacji, nie mam na myśli skrajnego naturalizmu, głoszącego hasło „jakim mnie Panie stworzyłeś, takim mnie masz” i pałania zachwytem do nóżek prezentujących się niczym te u sarenki (i nie chodzi o ich zgrabność). Nie jest to również egotyzm, gdzie zachwytem napawałby nas każdy oddech wydobywający się z naszej „boskiej piersi”. Co to, to nie…

Samoakceptacja to pogodzenie się z tym, jacy jesteśmy, z naszą prawdziwą naturą, wolną od idei i wyobrażeń na temat tego, kim jesteśmy lub kim powinniśmy być. To danie sobie przyzwolenia na popełnianie błędów i wyciąganie z nich wniosków.  Akceptacja to coś więcej niż tolerancja, to obiektywne spojrzenie na sytuację, realna ocena. Co ciekawe, akceptacja to również wstęp do zmian, bo nawet jeśli w danej chwili rzeczy są takie, jakie są, a nie takie, jakie chcielibyśmy, żeby były, to wszystko może ulec zmianie.

Może się wydawać, że to nic wielkiego, to żaden problem spojrzeć w lustro i pomyśleć „lubię siebie i swoje życie”. A jednak dla wielu z nas nie jest to proste, wręcz przeciwnie, wydaje się być nieosiągalne. Istnieje wiele przeszkód, impulsów, bodźców, które wpływają na nas, nasze zachowanie i na to, jak postrzegamy siebie i otaczający nas świat.

Kim jesteśmy?

Kiedyś usłyszałam zdanie, które zapadło mi w pamięci:

To, co wiemy o sobie, to obrazy, spostrzeżenia i wyobrażenia na nasz temat, które przekazują nam inne osoby. Dlatego myśląc, że nie lubisz siebie, tak naprawdę czujesz niechęć do tych, nierzeczywistych wyobrażeń na swój temat, a nie do swojego, prawdziwego „ja”.

Niesamowitą trudność stanowi osiągnięcie takiego poziomu świadomości, by zdać sobie z tego sprawę.

Nie łatwe jest również danie sobie przyzwolenia na bycie sobą, na zrzucenie przebrania, w które ubierano nas przez lata, które nas uwiera w tyłek i w którym nie jest nam do twarzy.

samoakceptacja_niska_samoocena

W pogodni za ideałem

Perfekcja, dążenie do ideału i porównywanie się z innymi to prosta droga do frustracji, niezadowolenia i kompleksów. Jak wskazują badania, nie trzeba się wielce wysilać, żeby się ich nabawić, gdyż kompleksy mogą dotyczyć praktycznie każdej sfery naszego życia, wystarczy tylko dać im pożywkę, by z łatwością zagościły w naszych głowach. To, czego dotyczą najczęściej to: własna kultura, umiejętność poprawnego wysławiania się, zdolności intelektualne i wygląd.

Kanony, trendy, zasady

Samoakceptacja wymaga od nas dużej świadomości i pracy. Trudno jest poczuć się dobrze z samym sobą, dostrzec, to jacy jesteśmy naprawdę, kiedy od wczesnego dzieciństwa, zewsząd doświadczamy różnorodnych nacisków, borykamy się z postawionymi zadaniami, dopasowujemy do istniejących trendów.

Na naszą samoocenę i postrzeganie siebie ma wpływ wiele zmiennych: edukacja, wychowanie, opinie innych osób na nasz temat, presja mediów i kultury, a także nasza skłonność do osądzania. Lubimy osądzać innych, ale również siebie – wtedy też często bywamy dla siebie zbyt surowi.

Dlaczego tak ciężko zaakceptować siebie?

Rodzimy się w społeczeństwie, w którym funkcjonowanie opiera się na społecznym uznaniu słuszności naszego postępowania i zewnętrznym potwierdzeniu wartości. W efekcie od początku koncentrujemy się i dążymy do uzyskania akceptacji naszego otoczenia, spełnienia oczekiwań, dopasowania się do obowiązującego kanonu, trendu czy stylu (więcej na ten temat przeczytacie tutaj >> klik).

Jako dzieci darzymy bezgranicznym zaufaniem naszych rodziców, polegamy na ich opinii i słuchamy wskazówek. Kłopociki pojawiają się, gdy wskazówki zmieniają się w nakazy, a nasze pragnienia ustępują miejsca spełnianiu oczekiwań naszych bliskich.
Któż z nas nie zna historii dzieci realizujących niespełnione marzenia swoich rodziców i zaspakajających ich wyśrubowane ambicje (o niewystarczająco dobrych dzieciach przeczytacie tutaj).

Przecież niedopuszczalne jest, żeby w prawniczej rodzinie, latorośl mogła poświęcić się akrobatyce artystycznej…

Samoakceptacja vs opinia innych

W taki oto sposób, niepostrzeżenie szala samoakceptacji przechyla się w kierunku zewnętrznego warunkowania, zależnego od oceny i poglądów innych osób. W coraz mniejszym stopniu liczy się to, co sami o sobie myślimy i na co mamy ochotę, a coraz ważniejsza jest dla nas opinia innych osób.

Zastanawiamy się, jak nas ocenią? Jakie wrażenie na nich zrobimy? Czy nas zaakceptują, polubią? Zaczynamy spoglądać na siebie przez pryzmat dopasowania do ich wyobrażeń na nasz temat.
Im dłużej tkwimy w schemacie takich zachowań, tym trudniej jest nam je zmienić. Oceniając i krytykując siebie, nieustannie próbując dopasować się do tego, co jest uznawane za „właściwe”, wpędzamy się w stan ciągłego niezadowolenia. Jak długo można żyć w pogoni za wyimaginowanym sobą?

Spoglądając na to z boku, wypadałoby się zastanowić nad tym, czym jest to „właściwe”, pożądane przez innych „ja”? Kto ustala i decyduje o tym, co jest odpowiednie, a co nie? Na jakiej podstawie i dlaczego?

Pytań pojawia się niezliczona ilość. Jednoznacznych odpowiedzi brak.

Co się dzieje w sytuacji, gdy warunkujemy swoją samoocenę od akceptacji osób, które również nie akceptują samych siebie?

Czy w ten sposób przyczyniamy się do powstawania pozornie doskonałego społeczeństwa, powierzchownego i nieautentycznego? Wszyscy udajemy, że jesteśmy kimś, kim w rzeczywistości nie jesteśmy…

Wow trudne to spełnianie cudzych oczekiwań…można się pogubić, kto tu w końcu kim jest i co spełnia? Hmm…

Koniec końców kręcimy się w kółko, próbując zadowolić kogoś, kto tak naprawdę nie istnieje. Wszystkie kryteria, stanowią subiektywne pomysły i wyobrażenia innych osób, które przed laty zostały w nas wkodowane niczym schemat, a teraz systematyczne są podsycane.

Być człowiekiem...

Słyszałam kiedyś, że rzemieślnicy tkający przepiękne dywany w Maroku zawsze wplatają w swoje dzieła jedną „fałszywą” nitkę na znak tego, że idealny może być tylko Bóg, nie człowiek. Podobny wydźwięk ma zwrot powtarzany w obliczu niepowodzenia, mówiący „nie przejmuj się, przecież jesteś tylko człowiekiem”. Uznanie człowieczeństwa polega na zrozumieniu faktu, że nie jesteśmy doskonali i mamy prawo do popełniania błędów. To wcale nie oznacza, że jesteśmy nieudacznikami (choć czasem możemy się tak czuć) lub, że nie zasługujemy na kolejną szansę i na to, co przynosi nam kolejny dzień.

samoakceptacja, kobieta

Uczucia zwątpienia, beznadziejności, niewystarczalności są naturalnie wpisane w ludzkie funkcjonowanie i świadczą o nadchodzących zmianach i rozwoju. Dotyczą każdego z nas, również osób o wysokim poczuciu własnej wartości, które też mają wątpliwości na swój temat i ponoszą porażki. To, co odróżnia je od osób o niskiej samoocenie, to umiejętność wzięcia na klatę zaistniałej sytuacji. Zwyczajnie akceptują porażki, uznają je za kolejne doświadczenie, a fakt, że są niedoskonali w pewnych sprawach, nie wpływa na ich ogólne mniemanie o sobie.

Doskonale niedoskonali

Gdy przychodzimy na świat, jesteśmy autentyczni. Jako dzieci nigdy nie udajemy kogoś, kim nie jesteśmy, chcemy bawić się, odkrywać świat, kochać. Nikt nas tego nie uczy, tacy po prostu jesteśmy. Wszystko jest tak, jak być powinno, do momentu, w którym na etapie socjalizacji poprzez edukację i kulturę dowiadujemy się, co należy robić, by zostać „kimś” …

No tak, to nieoceniona wiedza, bo któż z nas nie chciałby być „kimś”? Yhyyyy, a właściwie „kimś”, czyli kim mielibyśmy zostać?

Nasuwa się również kolejne pytanie: Czy powyższe oznacza, że bez tej całej otoczki jesteśmy nikim?

Podświadomie otrzymujemy komunikat, że musimy się przystosować, by spełniać określone, społeczne standardy, wtedy będziemy uchodzić za kogoś… no właśnie za kogoś - tam będziemy uchodzić 😉.

Wprowadzę nieco przekory, bo może warto zmienić sposób myślenia o sobie?

Może warto dostrzec i nie obawiać się, przyznać, że jesteśmy idealni i doskonali.

Nie chodzi tu o skrajne przekonanie o swojej zajebistości. Tylko o to, że jesteśmy wystarczająco dobrzy – tacy, jacy jesteśmy. Prości, zwykli, naturalni, spontaniczni…autentyczni. Jesteśmy tacy, jacy powinniśmy być. Czyż nie wtedy właśnie jesteśmy „kimś”, bo jesteśmy sobą?

W jaki sposób pracować nad samoakceptacją?

  • Zacznij spoglądać na siebie i myśleć o sobie w bardziej przychylny sposób. Nie ma osób, które nie popełniają błędów. To, co wydaje Ci się Twoją słabością bądź wadą, może okazać się Twoim atutem, mocną stroną i cechą charakterystyczną.
  • Zrób bilans, zapisz wszystkie swoje mocne strony. To ten czas, kiedy nie powinnaś być skromna, nie umniejszaj swoich zalet.
  • Przestań zastanawiać się nad tym, co pomyślą inni. Teraz najważniejsze jest to, co ty myślisz i czujesz. Wysłuchaj się w siebie i swoje potrzeby.
  • Staraj się nie porównywać z innymi. Jeśli chcesz, to porównuj się tylko do siebie samej. Pozwoli Ci, to monitorować swój rozwój i efekty pracy nad sobą.
  • Pozwól sobie popełniać błędy i naucz się wyciągać z nich wnioski.
  • Ujarzmij swojego wewnętrznego krytyka. Pracuj nad tym, by nie być dla siebie zbyt wymagającą.
  • Pamiętaj, że pracując nad sobą, rozwijasz swoje umiejętności, możesz być coraz lepszą, jeśli tylko zechcesz.

To, w jaki sposób postrzegamy siebie, kim naprawdę jesteśmy, jest niezwykle ważne dla naszego komfortu psychicznego i dobrego samopoczucia. Dostrzeżenie siebie i zaakceptowanie takim, jakim się jest, pozwala wyznaczać i realizować własne cele, marzenia i pragnienia. Pozwala odnaleźć wewnętrzne, życiowe powołanie, zawalczyć o spełnienie, satysfakcję, szczęście i spokój. Wreszcie daje możliwość przeżycia swojego życia, według własnych reguł, pozostających w zgodzie z naszym prawdziwym „ja”.

Jakie są Wasze doświadczenia z poczuciem wartości, samoakceptacją i pewnością siebie?
Podzielcie się ze mną nimi w komentarzu poniżej tekstu.

Ściskam,

Karolina

 


Sekret kobiecej sensualności

Jak często zastanawiasz się nad tym, czego potrzebujesz? Ile razy pozwoliłaś sobie na chwilę przyjemności, zanim wykonałaś czekające na zrealizowanie zadania? Kiedy ostatni raz zrobiłaś coś tylko dla siebie?
Czy zadając sobie te pytania, czujesz się nieswojo? Zastanawiasz się nad tym jak bardzo takie zachowanie byłoby przejawem egoizmu?

No właśnie…większość z nas w rodzinnej hierarchii siebie stawia na ostatnim miejscu. Zatracone w codzienności, w pogodni za realizacją kolejnych obowiązków, dbając o ciepło domowego ogniska, staramy się być zawsze tam, gdzie być powinnyśmy – w tym wszystkim zapominamy o sobie. Pełnimy wiele ról, takich, które przywdziewamy z własnej woli, oraz tych, które zostają nam społecznie narzucone. Pokornie w nich trwamy, mimo że nie zawsze się z nimi zgadzamy. Bo tak trzeba, bo wypada, bo co powiedzieliby inni…

Do tego gdzieś po drodze pojawiają się wygórowane oczekiwania, presja pchająca nas w kierunku niedoścignionego i nierealnego ideału. Przecież każda z nas, każdego dnia powinna być kochająca, zaradna, odpowiedzialna, samowystarczalna, inteligentna, zabawna, empatyczna, obowiązkowa, uśmiechnięta, silna… i no właśnie jaka jeszcze?

Mogłabym wymieniać w nieskończoność, wystarczy jednak, że każda z nas potraktuje to jako wstęp do przemyśleń i dalszej dyskusji…

Siłaczki

Oczekiwania oczekiwaniami, a realne możliwości wywiązania się z nich, to już zupełnie inna kwestia. Żadna z nas nie twierdzi, że nie chciałaby być superwomen, wonderwomen, a nawet kobietą kotem… Ośmielę się stwierdzić, że w większości przypadków, wbrew przeciwnościom i przeszkodom, takie właśnie jesteśmy… Bez mrugnięcia oka realizujemy spoczywające na nas obowiązki.

Warto zastanowić się jednak, jakim kosztem udaje nam się sprostać postawionym wyzwaniom? Gdzie w tej codziennej gonitwie jest miejsce na nasze potrzeby? W jaki sposób będąc kochającą mamą i żoną, troskliwą córką, wspierającą przyjaciółką, sumienną współpracowniczką, perfekcyjną gospodynią, być również sobą? Jak zadbać o siebie, znaleźć czas by dostrzec SWOJE potrzeby, by z czystym sumieniem móc stwierdzić:

 #jestem tu dla Was, ale #jestem też dla siebie, dzięki czemu #jestem szczęśliwa.

Sensualność, czyli co?

Pojęcie to jest mniej oczywiste niż mogłoby się wydawać. Nie jesteśmy w stanie w jednoznaczny sposób zdefiniować sensualności, gdyż składa się na nią wiele cech i różnorodnych ich zestawień. Za jedno z takich połączeń możemy przyjąć kobiecą wrażliwość, emocjonalność i temperament. Jednak takich konfiguracji jest nieskończenie wiele i każda z nas jest sensualna na swój wyjątkowy sposób. Wystarczy, że pozwolimy sobie odnaleźć gdzieś tam wewnątrz te cechy, które sprawiają, że czujemy się dobrze same ze sobą.
Często sensualność jest utożsamiana z seksualnością i powierzchownością, nic bardziej mylnego…

jestem_sensualna_logo

Sensualność, o której mowa odzwierciedlana jest nie tylko w naszym wyglądzie, mowie ciała czy zachowaniu, ale przede wszystkim w nastawieniu, podejściu i sposobie odbierania otaczającego nas świata.

 Nie potrafię być SENSualna – blokady

Wspomniałam wcześniej, że sensualność to między innymi nasz stosunek i sposób odbierania tego, co dociera do nas z zewnątrz. Nie napisałam jednak o kluczowym elemencie, jakim jest nasze wnętrze, a dokładniej nasze nastawienie do samych siebie, do tego, co jest w nas wyjątkowe oraz tych cech, których w sobie nie lubimy…
Tu zaczynają się strome schody. W ramach wspinaczki do pokonania mamy kilka kondygnacji, ale wystarczy zrobić pierwszy krok, a potem już wejście po pozostałych stopniach będzie łatwiejsze.

Uwierz w siebie...

No właśnie, wiara w siebie, poczucie własnej wartości, to jak się postrzegamy, czego od siebie oczekujemy, w jaki sposób zwracamy się do samych siebie...

Niby to oczywista oczywistość, a jednak tak trudno teorię wprowadzić w życie. Dlaczego? Prawda jest taka, że na te obszary naszej osobowości ogromny wpływ mają doświadczenia, które zdobywamy na przestrzeni lat, począwszy od wczesnego dzieciństwa, aż po dorosłość.

Oczywiście podstawę stanowi nasza osobowość i indywidualne predyspozycje, jednak w dużej mierze na poczucie własnej wartości ma wpływ nasze otoczenie, sądy i opinie wypowiadane przez innych na nasz temat oraz to, w jaki sposób byłyśmy i jesteśmy traktowane.

Dlaczego o tym wspominam…dlatego, że sposób postrzegania siebie, to co o sobie myślimy, jak siebie traktujemy – są ściśle związane z naszą otwartością na nowe doświadczenia, z tym, jak się zachowujemy, na co sobie pozwalamy, ile korzyści, pięknych chwil, pozytywnych emocji będziemy w stanie zaczerpnąć z otaczającego nas świata.

Wszystko zaczyna się w głowie

Na szczęście nad poczuciem własnej wartości możemy pracować, nie jest ono nam dane na stałe. W dorosłym, świadomym życiu mamy wpływ na to, co i jak o sobie myślimy, dlatego możemy i powinnyśmy o to zadbać.

Co możemy dla siebie zrobić?

Jednym z podstawowych sposobów, który każda z nas może wprowadzić od zaraz, jest zrezygnowanie z podporządkowywania się presji otoczenia i danie sobie szansy na bycie autentyczną i niedoskonałą.

Mimo że hasło:

„każdy popełnia błędy i każdy może je naprawić”

jest doskonale nam znane i niemal wyświechtane, to warto zapisać je na lodówce, by zaprzestać poprawiania „czwórek na piątki”. Takie podejście to pierwszy krok do mniej kategorycznej samooceny, do obniżenia poprzeczki i postawienia bardziej realnych wymagań, a tym samym większego zadowolenia z siebie i swojego życia.

Rób to co lubisz

Kolejnym sposobem będącym krokiem w kierunku „walki o siebie” jest posiadanie i znalezienie czasu na hobby czy realizację pasji. Tak… my matki, żony, gosposie, praczki, sprzątaczki też mamy do tego prawo. Powiedziałabym nawet, że dla własnego dobra i dobra naszych najbliższych, powinnyśmy z niego skorzystać 😉. Jeśli robimy to, co lubimy i to, w czym równocześnie jesteśmy dobre, zmieniamy swój wewnętrzny obraz siebie. Zaczynamy postrzegać siebie jako osoby zdolne, radzące sobie na różnych płaszczyznach życia i interesujące nie tylko dla innych, ale dla przede wszystkim dla siebie. Tym samym czujemy się lepiej same ze sobą. Nieocenionym jest również zastrzyk w postaci endorfin – zapewniający stan niemal emocjonalnego haju 😉, co jak się zapewne domyślacie, pozytywnie wpływa na nasze samopoczucie.

Dwie powyższe propozycje, możecie i powinnyście wdrożyć samodzielnie – najlepiej teraz, zaraz.

W grupie siła

Chciałabym, abyście zwróciły szczególną uwagę na jeszcze jeden sposób wzbogacający nasze kobiece piękno – są nim warsztaty coachingowe.

Myślicie:

Szamaństwo? Jak niby mam na to znaleźć czas? Co to, to nie…

Poniżej zamieszczam kilka informacji, abyście same mogły się przekonać, że te warsztaty, to jest, to czego potrzebujecie.

Zatem do rzeczy. Warsztaty coachingowe są to spotkania, podczas których uczestniczki otrzymują niesamowitą dawkę wiedzy i motywacji. Ze swojej strony mogę Wam polecić konkretne warsztaty, jakimi są Jestem SENSualna. Uczestniczyłam w ich ostatniej edycji i jestem zachwycona: formą w jakiej przebiegają i wartością jaka z nich płynie. A uwierzcie mi, jako psycholog w niejednym takim evencie brałam udział. Dlaczego wywarły na mnie takie wrażenie? O tym za chwilę…

Czy jestem SENSualna?

Ostatni okres w moim życiu to pasmo ciągłych zmian, wiele się dzieje i jeszcze więcej zapewne się wydarzy. Nie znoszę stagnacji, a zmianę traktuję jako nieodłączny element rozwoju, którego potrzebuję jak powietrza. Mimo wszystko czułam, że od jakiegoś czasu jadę tym swoim wesołym autobusem na rezerwie i dłużej w ten sposób nie pociągnę. Dlatego, gdy tylko zauważyłam informację o naborze na II edycję warsztatów Jestem SENSualna wiedziałam, że muszę wziąć w nich udział.

Dziś, gdy od udziału w tym wyjątkowym wydarzeniu minęło kilka tygodni, w mojej głowie tętni spostrzeżenie, a raczej przekonanie, że każda, absolutnie każda kobieta powinna wziąć udział w takich warsztatach. Dlaczego?
Jest to czas, który wbrew pozorom jest ciężką, rozwojową pracą. Pracą nad sobą, która stanowi inwestycję w siebie, w przyszłość swoją i swojej rodziny…

SENSualne warsztaty - backstage

Warsztaty Jestem SENSualna to wyjątkowe wydarzenie organizowane przez grupę wspaniałych osób. Autorami tego zamieszania są Ania prowadząca blog okiemmamy.pl, Barbara Jarzyna założycielka Fundacji Tętniące życiem, Roksana znana jako Dzwoneczkowa  oraz energetyczna Ola, mąż Ani Marcin i siostrzeniec Paweł.

jestem_sensualna

Na warsztaty zostało zaproszonych ponad 25 kobiet, a odbyły się one w malowniczo położonym hotelu Zalesie Active Spa Mazury. Czy można chcieć czegoś więcej? Cisza, spokój, piękne krajobrazy… Do tego wspaniała atmosfera, rewelacyjne jedzenie - wszystko to tworzyło idealne warunki do odpoczynku i początku wewnętrznej przemiany.

Wsparciem coachingowym i opieką merytoryczną objęła nas Basia, wspaniały coach i prezes Fundacji.

barbara_jarzyna

To ona na co dzień zaraża kobiety pokładami niekończącej się energii, otwiera dotąd zamknięte drzwi, za którymi skrywa się motywacja, kobiecość, wrażliwość, emocjonalność, zmysłowość, siła i sensualność. Wydobywa z kobiet to, co ukryte, dostrzega to, co niedostrzeżone i docenia to, co dotąd niedocenione. Pozwala uczestniczkom odkryć drogę do lepszej wersji samej siebie. Nie chodzi tu o tradycyjne rozumienie tego słowa, tylko o taką wersję siebie, z którą każda kobieta będzie czuła się dobrze, która pozwoli jej odnaleźć drogę do szczęścia i z którą może pokonać wszystkie trudności.

Wspominałam wcześniej o Ani, która włożyła niesamowitą ilość pracy w zorganizowanie tych warsztatów.

ania_gołębiewska_sensualna

Zawodowo zajmuje się robieniem przepięknych zdjęć, które możecie podziwiać na stronie MagiczneChwile.pl. Dopełnieniem pracy coachingowej była kobieca sesja zdjęciowa. To Anka, tworząc niesamowitą atmosferę, okazując wyjątkowe podejście i wyczucie, wydobyła z każdej z uczestniczek, to co najpiękniejsze. Te zdjęcia to symbol, niejako dowód przemiany, którą zapoczątkowała każda z nas.

Kasia Siwko z Siwko Family skrupulatnie uwieczniała ważne momenty, dzięki przepięknej fotorelacji możemy powracać pamięcią do tych wyjątkowych chwil.

 

Poczuj, że #JESTEŚ

Tego typu wydarzenia, warsztaty dostarczają niesamowitej dawki pozytywnej energii. Dają możliwość zatrzymana się, złapania oddechu, dystansu, zmiany perspektywy i dostrzeżenia siebie. Pozwalają dostrzec zarówno to, jak wiele posiadamy, jak i to jak wiele jeszcze jesteśmy w stanie osiągnąć. Dzięki takim doświadczeniom odkrywamy siebie, swoje mocne strony i drzemiącą w nas siłę. Nieocenionym jest wzajemne wsparcie, zrozumienie i ogrom empatii, jakimi obdarzają się uczestniczki.

jestem_sensualna_1
jestem_sensualna_2
jestem_sensualna_3
jestem_sensualna_4
jestem_sensualna_5
jestem_sensualna_6
jestem_sensualna_7
jestem_sensualna_8
jestem_sensualna_9
jestem_sensualna_10
jestem_sensualna_11
jestem_sensualna_12
jestem_sensualna_13
jestem_sensualna_14
jestem_sensualna_15

Podziękowań czas

To wydarzenie nie miałoby miejsca bez wsparcia firm, które uwierzyły w tę inicjatywę i objęły ją patronatem. Z tego miejsca jeszcze raz serdecznie dziękuję:

Hotelowi Zalesie Active SPA, który zapewnił rewelacyjne warunki i ugościła nas po królewsku.

kobieca_sensualność_zalesie_mazury_spa

Firmie NEO24.PL, która sprezentowała uczestniczkom rewelacyjne, kobiece produkty marki Babyliss

neo24

babyliss

Firmie Neon N Life za dostarczenie dawki energii o rewelacyjnym składzie.

neon_life_drink

Marce Moidziadkowie , która w ofercie posiada szereg interesujących gier będących sposobem na rodzinnie spędzony czas oraz albumy do kolekcjonowania wspomnień.

moidziadkowie

Firmie Ziołolek, którą cenię za produkty o świetnym składzie, rewelacyjną jakość i przystępne ceny.

ziołolek

Marce Aquaphor, dzięki której zwrot „zdrowa i czysta woda” zyskuje nową jakość i znaczenie.

aquaphor

Na zakończenie słów kilka

Dziewczyny dziękuję Wam za spotkanie – bez Was nie byłoby ono tak wyjątkowym doświadczeniem. Będę Was odwiedzać w Waszych wirtualnych przestrzeniach i dopingować Wam w dalszym rozwoju – trzymam kciuki.

Dziękuję Organizatorom tego emocjonalnego rollercostera za ogrom pracy i zaangażowanie, których efektem były te 3 wartościowe dni.

Podrzucam również krótkie video, które jest tylko namiastką tego, czego można podczas SENSualnych warsztatów doświadczyć:

https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=atgB1iwNBGQ

 

Zdjęcia zawarte we wpisie są autorstwa Ani Gołębiewskiej z MagiczneChwile.pl Kasi Siwko z Siwko Family

Jeżeli tylko nadarzy się okazja, a jeśli się nie nadarzy, to same ją sprowokujcie, by skorzystać z tego typu warsztatów.
Jakie są Wasze doświadczenia? Czy pozwalacie sobie na chwile tylko dla siebie?