przepis_na_zdrowie

"Przepis na zdrowie" Julita Bator

“Przepis na zdrowie” najnowsza książka Julity Bator

Niemal z każdej strony jesteśmy bombardowani dobrymi radami i wskazówkami. Mamy nieograniczony dostęp do różnych informacji i wiedzy. Wspomniana dostępność dotyczy zarówno pozyskiwania treści, jak i możliwości ich publikowania, dlatego powinniśmy zwrócić szczególną uwagę na wiarygodność i rzetelność czytanych porad.

Najnowsza książka Julity Bator Przepis na zdrowie to źródło sprawdzonej wiedzy, którą podczas wywiadów, dzielą się wybitni specjaliści z różnych dziedzin (lekarz, terapeuta, ortoptyk, pedagog, logopeda i sportowiec).

Każdy z nich zdradza tajniki swojej pracy. Są to sprawdzone metody, które każdy z nas może zastosować w codziennym życiu.

przepis_na_zdrowie_bator

Inspiracją do napisanie tej książki były prywatne doświadczenia autorki i poszukiwanie rozwiązań problemów, z którymi na co dzień boryka się większość rodziców.

Może właśnie dlatego, w przyjazny sposób łączy merytorykę i teorię z konkretnymi poradami oraz wartościowymi wskazówkami. Zawiera ciekawe ćwiczenia, praktyczne lifehacki, testy przesiewowe oraz propozycje dalszej literatury w poszczególnych dziedzinach.

Czego się z niej dowiesz…

Każdy z 6 rozdziałów autorka poświęciła innej dziedzinie życia. Czytając książkę, widzimy, jak bardzo te obszary się ze sobą przenikają, jak osłabienie jednego z nich wpływa na pozostałe. Tak samo, jak ma to miejsce w rzeczywistości.

Dodatkowym uproszeniem i wsparciem w pracy z książką jest posumowanie, które znajduje się pod koniec każdego rozdziału, w nim zamieszczono najważniejsze z poruszanych treści.

Bycie matką to jest bardzo trudny zawód

Tak zatytułowany jest pierwszy z wywiadów prowadzony z panią Marią Waszewską-Berlińską – teologiem, profilaktykiem uzależnień, prowadzącą warsztaty umiejętności wychowawczych dla rodziców i nauczycieli. Ten rozdział poświęcony jest trudom macierzyństwa, wspieraniu rozwoju emocjonalnego dzieci, poczucia wartości i budowaniu relacji w rodzinie.

“Kiedy rodzic daje dziecku swój czas, to dla dziecka jest to fundamentalna informacja zwrotna. Mianowicie, że jest ważne, że jest wartością.” Maria Waszewska-Berlińska

Doświadczenie i wiedza, którą dzieli się Pani Maria są mi bardzo bliskie, najchętniej, jako przykład zacytowałabym większość z jej wypowiedzi 😉

ksiazki_dla_rodzicow

 

Powrót do zdrowia to zmiana stylu życia

 

“Minimum 50% naszego dziennego zapotrzebowania kalorycznego powinniśmy przyjąć do południa, a drugą połowę przez resztę dnia, porozdzielaną na różne porcje. Ważne jest, żeby ten powerless, czyli odpoczynek dla naszego przewodu pokarmowego, był jak najdłuższy, co oznacza, że staramy się kończyć jedzenie jak najwcześniej, około 18.00, maksymalnie o 19.00.” Jakub Bukowczan

To rozdział, w którym swoją wiedzą i doświadczeniem dzieli się dr n. med. Jakub Bukowczan. Endokrynolog, diabetolog, internista, który wykształcenie i praktykę zdobywał w Stanach Zjednoczonych, Irlandii oraz Anglii. Porusza on temat zdrowego odżywiania, diety oraz insulinooporności.

Czy wiedziałyście, że fasola, to jeden z doskonalszych produktów żywieniowych, jest jak swoisty superfood. Dla mnie, to było ogromne zaskoczenie 😉

przepis_na_zdrowie_julita_bator

Kocham czytać

O rozwoju neuropsychologicznym dzieci, kształtowaniu się umiejętności społecznych, rozwoju mowy, dyslekcji oraz innych kamieniach milowych, autorka rozmawiała z prof. dr hab. Jagodą Cieszyńską – psychologiem i logopedą, autorką serii logopedycznych książek “Kocham czytać”.

 

“Gdy dziecko siedzi przed ekranem komputera, a także przez jakiś czas potem, wyłączone są pola czołowe, w których znajdują się przede wszystkim pola odpowiedzialne za myślenie, za osobowość, również za zrozumienie sytuacji społecznych. Aby po graniu na komputerze dziecko mogło przyswajać wiedzę, potrzeba około dwóch godzin aktywności fizycznej.” Jagoda Cieszyńska

To tylko jeden z wielu wartościowych fragmentów, które znalazłam w tym rozdziale. Pani profesor to skarbnica wiedzy.

Nie chodzi o to, żeby walczyć ze zmarszczkami, ale z utratą sprawności

Czwarty rozdział poświęcony jest wywiadowi z Jerzym i Anielą Gregorek, wielokrotnymi mistrzami świata w podnoszeniu ciężarów. Pani Aniela pięciokrotnie zdobyła tytuł mistrzyni świata i ustanowiła 6 rekordów. Pan Jerzy natomiast to czterokrotny zwycięzca tych mistrzostw. Sportowcy dzielą się doświadczeniem, udzielają praktycznych wskazówek i sprawdzonych sposobów, na utrzymanie zdrowia i sprawności fizycznej, motywację oraz wytrwałość w działaniu.

 

“Nie możemy czekać z poczuciem szczęścia do momentu, aż osiągniemy nasze cele, musimy się nauczyć, jak być szczęśliwymi, pracując nad doskonaleniem naszych umiejętności. Spełnienie jest w samym procesie.”

To małżeństwo jest żywym dowodem na prawdziwość i skuteczność proponowanych przez siebie rozwiązań.

bestseller_dla_rodzicow

Najpierw załóż maskę z tlenem sobie, potem dziecku

Joanna Serwińska, terapeuta neurorozwojowy, pedagog specjalny, terapeuta TSR, trenerka Rodzicielstwa Bliskości, to dzięki niej w książce pojawia się temat wsparcia rozwoju dziecka w polskim systemie oświaty. Pani Joanna porusza zagadnienia związane z emocjonalnością, samoregulacją, diagnostyką ewentualnych zaburzeń rozwojowych oraz sposobów wsparcia rozwoju dzieci.

 

“Musimy bardzo o siebie dbać, ponieważ dziecku potrzebny jest rodzic w dobrym stanie psychicznym. Jeśli sami nie mamy zdrowia psychicznego, to nie możemy go przekazać naszemu dziecku. Zdrowie psychiczne oznacza, że wiemy, co czujemy na poziomie ciała, psychiki, duszy i myśli. Jeśli czujemy się źle, z jakiegoś powodu dostrzegamy deficyt, nawet niewielki, to dbamy o to, żeby on zniknął. “

Rozdział ten jest przepełniony wspierającym językiem i podejściem, dającym rodzicowi przestrzeń na dostrzeżenie własnych potrzeb.

Oczy są zwierciadłem duszy

Ostatni rozdział książki poświęcony jest zagadnieniom wiązanym z zaburzeniami widzenia u dzieci, ich diagnozą oraz terapią i sposobami leczenia. Swoją wiedzą i doświadczeniem w tym obszarze, dzieli się Pani Ewa Witkowska-Jeleń dyplomowana ortoptystka i optometrystka, dyrektor i właściciel Centrum Dobrego Widzenia w Krakowie.

 

“Pierwsze badanie okulistyczno-ortoptyczne powinno się wykonać u wszystkich dzieci najpóźniej w pierwszym roku życia.”Ewa Witkowska-Jeleń

Jest to rozdział, z którego bardzo wiele się nauczyłam, który uświadomił mi, o ilu ważnych praktykach, mających znaczenie dla zdrowego wzroku, nie miałam pojęcia.

ksiazki_dla_rodzicow

Summa summarum

Taką właśnie nazwę nosi podsumowanie każdego rozdziału, dzięki któremu w telegraficznym skrócie dowiadujemy się o najważniejszych szczegółach w nich zawartych. Nieocenionej wartości dodaje literatura, dotycząca poszczególnych obszarów, polecana przez każdego ze specjalistów.

Reasumując, książka ta rzuca ważne spojrzenie na zagadnienia związane z:

  • życiowymi priorytetami, pielęgnacją relacji z innymi osobami i więzi z dzieckiem;
  • wspieraniem dziecka w rozwoju, w nauce czytania, w szkolnych realiach i  codziennych sytuacjach;
  • pielęgnacją wzroku, sposobach diagnostyki i leczenia;
  • zmianą sposobu żywienia i zwiększeniem motywacji do wdrożenia aktywności fizycznej;
  • z insulinoopornością i chorobą Hashimoto;
  • poprawieniem jakości w relacji partnerskiej;

Jeżeli jeszcze nie sięgnęłaś po “Przepis na zdrowie” Julity Bator, to serdecznie Cię zachęcam, gdyż jest to zbiór merytorycznych i przydatnych wskazówek, z którymi powinien zapoznać się każdy rodzic. Książka ta ułatwia podejmowanie świadomych decyzji. Więcej informacji na jej temat znajdziesz tutaj klik.

Jestem ciekawa czy zaciekawiła Was ta książka. Będzie mi bardzo miło, jeśli podzielcie się swoimi wrażeniami w komentarzu pod wpisem.

Uściski,
K.


ja dla siebie

"Ja dla Siebie" - dołącz do wyzwania!

“Ja dla Siebie” – dołącz do wyzwania i zadbaj o siebie!

“Każda matka musi się także nauczyć matkować sobie, gdyż bez tego nie będziemy dobrymi matkami dla naszych dzieci. Kiedy kobiety pytają mnie, jak najlepiej matkować nastolatkom, mówię im, aby zrobiły wszystko, co w ich mocy, aby być szczęśliwymi i spełnionymi. Ten rodzaj modelowania roli idzie dalej niż cokolwiek innego, co mogłabyś zrobić, aby wychowywać córki. Dzięki temu będą wiedziały, jak zrobić to samo. Samopoświęcenie i męczeństwo są wytartą drogą do przewlekłej choroby i gniewu – to proste i oczywiste. I choć nasza kultura preferowała tę znojną, starą ścieżkę przez wieki, a my obserwowałyśmy, jak nasze matki i babcie podążały nią – czas z tym skończyć. Matkowanie sobie i troska o siebie z taką samą uwagą, jaką poświęcamy wychowaniu naszych dzieci, wymaga od nas odwagi. I absolutnie jest to konieczne, abyś naprawdę mogła rozkwitnąć” – Christiane Northrup

Codzienność

Każdego dnia, staramy się być doskonałą matką, żoną, przyjaciółką, córką, współpracowniczką. Kierowane dobrymi intencjami i chęcią okazania wrażliwości, dobroci, wparcia, zrozumienia, czułości… – zapominamy o sobie.

Za tę doskonałość, czy jakkolwiek inaczej nazwiesz, owe dążenie do zaspokojenia potrzeb innych osób, płacimy słoną cenę.

Z czasem miara się przebiera, a bak z zasobami, będący siłą napędową i źródłem cierpliwości, zaangażowania, mocy – jest pusty. Wtedy przychodzi kryzys, pojawia się frustracja, niezadowolenie, zmęczenie, złość, wypalenie a czasem problemy zdrowotne.

W głowie kłębią się pytania: Czy tak już będzie zawsze? Tak ma wyglądać moje życie?

Znajdź równowagę

Jak we wszystkim, w naszej codzienności również, ważna jest równowaga, między tym, co robimy dla kogoś, a własnym dobrem. Choć trudno przełamać wpojone schematy i wieloletnie nawyki.

Stawka robi się niebezpiecznie wysoka, gdy dbając o otoczenie, naruszamy własne granice albo wcale ich nie stawiamy. Gdy wewnątrz czujemy, że chciałybyśmy powiedzieć „nie chcę”, „nie mam ochoty”, „nie mogę”, ale nie potrafimy się na to zdobyć.

Ponieważ

  • troska o czyjeś dobro i samopoczucie,
  • potrzeba akceptacji, aprobaty,
  • poczucie powinności i konieczność spełnienia oczekiwań,
  • obawa przed odrzuceniem, konfrontacją, gniewem czy innymi trudnymi emocjami…
  • oraz wiele, wiele innych okoliczności, które paradoksalnie ograniczają naszą zdolność wyznaczania granic.
  • Bo, gdy „ośmielimy się” zauważyć siebie i swoje potrzeby, do gry wkracza poczucie winy oraz wyrzuty sumienia.

To wszystko musi się zmienić, dla Twojego dobra i dobra bliskich Ci osób. Małymi krokami… możesz to zmienić.

Zadbanie o siebie nie jest przejawem egoizmu czy przywilejem, to jedna z podstawowych potrzeb, a nawet nasza powinność, względem siebie i naszych najbliższych.

wyzwanie ja dla siebie

 

Ja Dla Siebie

Odnalezienie przestrzeni tylko dla siebie stanowi wyzwanie. To nie tylko zmiana w podejściu naszego otoczenia, to przede wszystkim nasza wewnętrzna przemiana, rozwój i praca nad sobą. To przełamywanie swoich schematów, przekonań, nawyków. To zwiększenie uważności na własne potrzeby i ich poszanowanie.

Nie od dziś wiadomo, że wsparcie innych osób uskrzydla i właśnie dlatego powstał projekt “Ja dla Siebie” i “Mam Wsparcie” byśmy razem, ramię w ramie, małymi krokami zmierzały ku zmianie – #jadlasiebie bez poczucia winy.

Mam nadzieję, że się przyłączysz? Zapisz się na listę mailingową, bym mogła przesyłać Ci wartościowe materiały do pobrania.

Ściskam,

Karola

 


jak_zmienić_nawyk

Wejdź w nawyk. O sposobach na realizację celów słów kilka...

Minęło 7 dni od pamiętnego, sylwestrowego wieczoru, kiedy to żegnaliśmy jeden i witaliśmy kolejny, Nowy Rok. Dla większości z nas, to moment symbolicznego zamknięcia jednego rozdziału i otwarcia nowego. Niemal jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki pojawiają się nowe możliwości, szanse i nadzieje na lepsze. Wraz z nimi otrzymujemy motywacyjny zastrzyk. Pojawiają się chęci do działania, do wprowadzenia zmian oraz wzięcia spraw w swoje ręce. Tak czy inaczej, to doskonała okazja do podsumowań, refleksji nad tym, co udało się zrealizować, a co okazało się poza naszym zasięgiem.

Tydzień to jednocześnie dostateczna ilość czasu, by nasz noworoczny zapał, nieco się wypstrykał niczym sylwestrowe fajerwerki… Z każdym dniem nasza motywacja do działania spada, często pozostaje po niej tylko lista spisanych założeń.

Noworoczne postanowienia

No właśnie, czy zastanawialiście się kiedyś, ile do tej pory poczyniliście noworocznych postanowień? Jak wiele z nich udało się Wam zrealizować?
Nie jest tajemnicą, że większość z nas dotyka tzw. słomiany zapał. Szybko zapalamy się do czegoś, rozpoczynamy działanie, a po pewnym czasie nasze zaangażowanie słabnie. Badania wykazały, że po sześciu miesiącach od złożenia noworocznego postanowienia mniej niż połowa osób doprowadza je do końca. Po roku tylko 10% z nas osiąga postawione cele (University of Scranton Psychology Professor John C. Norcross, Ph.D.).

noworoczne_postanowienia

Jednocześnie szereg analiz potwierdza, że zastosowanie niektórych, prostych strategii pomaga w przestrzeganiu i realizowaniu założonych zobowiązań. Zwiększamy swoje szanse na sukces np.: ustalając konkretne, mierzalne, realne cele, dzieląc się swoimi postanowieniami z innymi, wizualizując sukces i koncentrując się na korzyściach płynących z jego osiągnięcia. Niestety żadna z powyższych technik nie daje stuprocentowej gwarancji i spora grupa osób wypada z noworocznego pociągu.

W moim przekonaniu kluczowym elementem mającym wpływ na osiągnięcie postawionego celu są podejmowane przez nas działania. W tym kontekście jakże trafne jest podstawowe założenie podejścia TSR

„Jeśli coś działa, rób tego więcej. Jeśli coś nie działa, rób coś innego…”

To właśnie robienie owego „czegoś innego”, czyli zmiana zachowania stanowi dla nas największy problem.

Nawyki

Wiele noworocznych postanowień związanych jest ze zmianą dotychczasowych przyzwyczajeń bądź wprowadzeniu zupełnie nowych.

Dlaczego warto zamienić podejmowane działania w nawyki? Oczywiście ze względów ekonomicznych i zdroworozsądkowych. Bardziej prawdopodobne jest, że osiągniemy postawiony cel, jeśli związane z nim działanie będzie przebiegało niemal automatycznie, z bardzo niskim zaangażowaniem, bez konieczności mobilizacji, zmuszania się, poczucia obowiązku – działanie odbywa się prawie nieodczuwalnie.

Normalnie cud-miód, ultramaryna ;-)

Czym są wspomniane nawyki?

Nawyki to uwarunkowane czynności (sposób reagowania), które automatyzują się w wyniku wielokrotnego powtarzania określonego zachowania.

Bardziej przyziemnie?😉

Gdy każdego ranka, po przebudzeniu swoje pierwsze kroki kierujemy do łazienki, by umyć zęby, a kawę przygotowujemy niemal z zamkniętymi oczami, bo bez niej ani rusz - to właśnie działamy z tzw. automatu – nawyk jak nic. Lekko, łatwo i przyjemnie, a jednak się dzieje.

złe_nawyki

Ile trwa wykształcenie nawyku?

Mit dotyczący formułowania nawyku w 21 dni jest tak silny, że dla wielu osób, w tym autorytetów rozwoju osobistego stał się prawdziwy.

Sprawą zajęli się badacze z University Collage w Londynie. W 2009 roku postanowili sprawdzić, ile naprawdę trwa wykształcenie nowego nawyku.

Na postawie wyników obliczono, że średni czas wykształcenia nowego nawyku to 66 dni – nie 21! Cyfra 66 to jednak wynik uśredniony, rozrzut bowiem wynosił od 18 do 254 dni, czyli prawie roku!

Jak pokazują powyższe badania, nie ma określonego czasu, który można wskazać, jako granice wyrabiania nawyku.

Moim zdaniem sugerowanie się czasem w tym kontekście jest błędem. Głównie dlatego, że w efekcie oczekujemy szybkich i spektakularnych wyników, a te nigdy nie przychodzą w ciągu jednej nocy.

Motywacja jest tym, co pozwala Ci zacząć. Nawyk jest tym, co pozwala Ci wytrwać."

Jak wprowadzić nowy nawyk?

Poniżej zamieszczam 3 wskazówki będące pomocne podczas tworzenia nawyku:

  1. Wyznaczaj małe i precyzyjne cele/zadania/aktywności 

"Więcej ćwiczyć" i "Zdrowiej się odżywiać" są przykładem postanowień niespełniających tego założenia. To jedna z najczęstszych przyczyn nierealizowania noworocznych postanowień.

Dlatego zamiast rzucając hasło "Będę więcej ćwiczyć" załóż "Nie będę korzystać z windy w biurowcu, tylko będę wchodzić po schodach”, albo „Będę ćwiczyła 2 razy w tygodniu” lub "Będę wypijać 2 litry wody dziennie”, „Zamienię białe pieczywo na pełnoziarniste”. Są to stosunkowo łatwe i konkretnie sprecyzowane działania.

Aby skutecznie wprowadzić nowy nawyk do swojego życia, najlepiej wykorzystać to, co już mamy i zmienić na to, czego pragniemy.

  1. Dołącz nowe działanie do starego nawyku. 

Warto wykorzystać to, co do tej pory już wypracowaliśmy. Do posiadanego, nawykowego zachowania, wystarczy dodać nowy element. Badania pokazują, że najlepiej wprowadzić nowy nawyk poprzez zatrzymanie starych mentalnych kotwic – starych zachowań i wykorzystać nagrodę końcową do której przywykliśmy. Jest to bardziej efektywne, ponieważ podświadomie wiemy, jak mamy zareagować w momencie, kiedy pojawi się określony sygnał – czyli kotwica mentalna.

Jak to wygląda w praktyce? Jeżeli 3 razy w tygodniu uczęszczamy na 15-minutowy spacer, to dodanie 10, dodatkowych minut przyczynia się do powstawania nowego nawyku. Tym sposobem istniejący nawyk "idź na spacer" staje się punktem wyjścia dla nowego nawyku: "Przejdź jeszcze 10 minut". Nagroda pozostaje ta sama – aktywna forma relaksu.

zmiana_nawyków

Podobnie sprawa wygląda, kiedy podczas pracy przy biurku, po pewnym czasie pojawia się mentalna kotwica – mały głód 😉. Zazwyczaj odruchowo sięgamy po cokolwiek, co mamy pod ręką, po szybką niekoniecznie zdrową przekąskę.

Załóżmy, że chcielibyśmy wymienić niechciane zachowanie – czyli podjadanie niezdrowych rzeczy na coś, co przynajmniej nie zwiększy naszych rozmiarów. Kotwicą mentalną w tym przykładzie jest uczucie głodu, natomiast nagrodą jest po prostu zaspokojenie tej potrzeby.

W tym przypadku ważne jest nasze przygotowanie, polega ono na wcześniejszym przygotowaniu zdrowych posiłków, które wkładasz do lodówki, a miskę kuszących ciastek, zamieniasz na talerz owoców. To nic odkrywczego, raczej oczywista oczywistość, każdy z nas o tym wie, a jednak z jakiegoś powodu tego nie robimy…Dlaczego?

  1. Odpowiednio niska poprzeczka, powtarzalność i konsekwencja

Podstawowe założenie dotyczy odpowiedniego stopnia trudności i realności podejmowanej przez nas zobowiązań. Nowe działanie powinno być stosunkowo łatwe, byśmy zbyt szybko się nie zniechęcali, a wręcz pozytywnie nastawili się do dalszego działania. Pisząc „łatwe” mam tu raczej na myśli cele możliwe do osiągnięcia. Podczas formułowania postanowień, powinniśmy unikać kategorycznych, skrajnych sformułowań takich jak: „zawsze” czy „nigdy”. Stosując je, wpuszczamy się w pułapkę idealizmu, który nie dopuszcza żadnych „słabości” i przy pierwszym niedopatrzeniu zmiata poziom naszej motywacji do parteru. Przecież nie jesteśmy w stanie „nigdy” nie jeść słodyczy albo „zawsze” jadać posiłki w domu.

Dlatego wspomniane zwroty wyrzucamy z naszego słownika.

Już wcześniej wspominałam o tym, że nie ma określonego czasu oraz ilości koniecznych powtórzeń dających gwarancję wyrabiania nowego nawyku. Zależy to bowiem od zbyt wielu zmiennych. Począwszy od rodzaju zachowania, po nasze indywidualne predyspozycje. Po drodze przewija się czas, który jest tylko jednym z wielu czynników mających wpływ na tworzenie nawyków, ale nie jest on ani tym najważniejszym, ani jedynym. Dlatego tak trudno jest określić okres, jaki będzie trzeba przeznaczyć, by owe działanie weszło nam w krew.

Kilka wskazówek…

  • Zrezygnuj z perfekcjonizmu. Pozwól sobie na odstępstwa.

Czasem zdarzy nam się opuścić trening, zaspać, zjeść ponadprogramowe albo zakazane ciastko. To naturalne i niczego nie przekreśla.

  • Bądź dla siebie wyrozumiałą/ym i się nie zniechęcaj.

Zawsze jest kolejny dzień, by zrealizować poczynione założenia i wrócić na obrany tor.

  • Kształtowanie nawyku to proces, a nie jednorazowe zrywy lub kilkurazowe zdarzenia.

Wypracowywanie nawyku wymaga wytrwałości, konsekwencji i czasu. To praca, która wbrew pozorom nie należy do najlżejszych. Wypracowywanie nawyku związane jest ze zmianą, a każda zmiana, wymusza na nas wyjście z własnej strefy komfortu, co nie jest przyjemne.

  • Monitoruj swoje postępy.

Zapisywanie ich w zeszycie, telefonie, w tabelce Excela, gdziekolwiek, pozwala obserwować obiektywne wyniki. Zwykle mamy skłonności do umniejszania swoich zasług i nie dostrzegamy postępów. Taka forma monitorowania efektów pozwoli nam zaobserwować realne efekty naszej pracy.

  • Wizualizuj przyszłe efekty i korzyści.

Przypominanie sobie o nagrodzie, która czeka nas trochę później, działa bardzo motywująco. Korzystaj z tej techniki szczególnie w chwilach słabości.

  • Zerknij wstecz.

Gdy masz wrażenie, że nie robisz postępów, że Twoje starania do niczego nie prowadzą, porównaj etap, w którym obecnie jesteś, z tym, jak było przed podjęciem działania. Ze zdumieniem stwierdzisz, że nawet jeśli jeszcze nie wstajesz tak wcześnie, jak założyłaś, nie ćwiczysz tyle, ile chciałaś, to i tak jest dużo lepiej niż było wcześniej. Czy nie wstajesz godzinę wcześniej niż przed zmienianiem nawyku? Może nie ćwiczyłaś wcale, a teraz udaje Ci się to raz w tygodniu? Może jadłaś co wieczór słodycze, a teraz wodzisz się na pokuszenie tylko w weekendy?

Niezaprzeczalnym jest fakt, że ta zmiana, która do tej pory miała miejsce, jest Twoim realnym osiągnięciem. Doceniaj je i bądź z siebie dumna.

Jak jest z Waszymi postanowieniami? Udaje się je zrealizować?
Podzielcie się ze mną swoimi doświadczeniami w komentarzu poniżej tekstu.

 


kurs_fotograficzny

O tym, jak uczę się fotografii na własną rękę

O tym, jak uczę się fotografii na własną rękę

Uwielbiam piękne zdjęcia, a tak naprawdę może nie tyle piękne, co „jakieś”. Wiem, że to określenie nie mówi Wam konkretnie, co mam na myśli, ale jak inaczej opisać to wrażenie i uczucia, które wywołuje w nas fotografia?

Marzę, by kiedyś, udało mi się uchwycić i wyrazić moment, klimat, emocję, które widzę i których doświadczam w sposób, który będzie coś znaczył nie tylko dla mnie, ale również dla innego odbiorcy.

Bo prawda jest taka, że zdjęcie upamiętniające wydarzenie, w którym uczestniczymy, choćby było nieostre, niedoświetlone i zrobione wbrew wszelkim zasadom fotografii, w nas będzie budziło żywe emocje i wspomnienia. Dla nas będzie ono wyjątkowe, natomiast przez postronne osoby zostanie niezauważone.

Być może pomyślicie sobie:

„Karola, nie przesadzaj, przecież w robieniu zdjęć chodzi o spontaniczność, o łapanie chwil…”

Pasja nie potrzebuje ustępstw

Oczywiście macie racje.  Fotografowanie to tworzenie wspomnień za pomocą pięknych kadrów. Jednak piękno i spontaniczność nie wykluczają się wzajemnie. Wręcz przeciwnie, gdy ma się umiejętność fotografowania, to uchwycenie wspomnianych chwil przychodzi nam sprawniej.

Zapewne wiecie, jak jest z czymś, co staje się pasją? Apetyt rośnie w miarę jedzenia, robisz coś, wkręcasz się w to i nabierasz ochoty na więcej. To tak jak z bieganiem, najpierw spacerujesz, potem zaczynasz biegać krótkie odległości, a z czasem, gdy nabierasz kondycji i łapiesz bakcyla, wydłużasz dystanse i nawet decydujesz się na udział w maratonach czy zawodach.

Więc ja właśnie tak mam, że jak zaczynam coś robić i mnie to wciąga, to sięgam po więcej, bo chcę się w tej dziedzinie rozwijać. I tym oto sposobem – „tadam” – zaczęłam oswajać tę fotograficzną przestrzeń 😉 Dopiero raczkuję, ale małymi krokami szlifuję warsztat.

A, tak poza tym, obiektywnie rzecz ujmując, to fotografia jest na tyle uniwersalną dziedziną, że przydaje się na wielu płaszczyznach. Dlaczego więc mielibyśmy jej się bliżej nie przyjrzeć?

Od czego zacząć

Czasami wystarczy zmienić naprawdę niewiele, by zdjęcie wyglądało dużo lepiej i wbrew powszechnemu przekonaniu, do zrobienia fajnego zdjęcia nie potrzeba profesjonalnego sprzętu. Pisząc o zmianach, nie mam na myśli obróbki zdjęć w programie do ich edycji, tylko wiedzę o podstawowych zasadach, takich jak: kompozycja obrazu, rola światła czy podstawowe parametry aparatu.

nauka_robienia_zdjęć

Biorąc pod uwagę to, że jestem absolutnym amatorem i samoukiem na początku fotograficznej drogi, każde wasze pytanie o moje zdjęcie, które gdzieś opublikowałam, budzi we mnie zdziwienie, niedowierzanie i nieopisane pokłady pozytywnych emocji. Te z kolei są motywacją do kolejnych poszukiwań i dalszej nauki. Przekopując internet znalazłam sporo ciekawych i inspirujących miejsc, z których wiele się dowiedziałam i dowiaduję każdego dnia.

Pomyślałam więc, że zbiorę je w jednym miejscu, być może Wam również się przydadzą.

Kursy fotografii

Jak już się złapie fotograficznego bakcyla, to kurs fotografii jest jednym z głównych celów do zrealizowania 😉 na mojej liście priorytetów jest bardzo wysoko. Mam nadzieję, że już niebawem uda mi go osiągnąć, tym bardziej, że znalazłam kurs organizowany przez Akademię Nikona, w którym chciałabym wziąć udział, bo tak naprawdę to praktyka czyni mistrza.

Zanim jednak do niego przystąpię, postanowiłam, że na własną rękę trochę popracuję nad teorią i umiejętnościami.

Co zatem pomaga mi w nauce fotografii?

Internet to skarbnica wiedzy

Internet pełen jest różnorodnych lekcji dotyczących fotografii. Z jednej strony to dobra informacja, bo jest w czym wybierać, z drugiej natomiast ten przesyt i fakt, że jesteśmy na początku naszej przygody z robieniem zdjęć, sprawiają, że nie wiadomo na co się zdecydować.

Poniżej znajdziecie wybrane przeze mnie miejsca w sieci, które przepełnione są fotograficzną wiedzą.

Filmy na You Tube:

  • Niezłe Aparaty
  • Foto Błysk
  • Jakub Kaźmierczyk
  • Tomasz Zienkiewicz
  • Dr5000
  • Jana Williams
  • Irene Rudnik
  • Jessica Kobeissi
  • Mango Street

 Ciekawe strony:

Podpatruj i inspiruj się pracą innych

Nie mam tu na myśli ślepego podążania za kimś i naśladowania czyjegoś stylu. Chodzi mi raczej o znalezienie kilku fotografów albo osób, których zdjęcia są dla Was inspiracją. Być może są to osoby, które dzielą się w sieci swoim doświadczeniem, od których bardzo wiele możecie się nauczyć. Poniżej podrzucam Wam kilka moich ulubionych stron i blogów.

Fora i grupy fotograficzne

Są nieocenionym źródłem wiedzy na wielu płaszczyznach. Z jednej strony czytając toczące się na forach i facebookowych grupach dyskusje, możemy podchwycić i wdrożyć różne ciekawe triki i patenty. Takie jak przygotowanie domowej blendy z białej kartki czy folii aluminiowej albo zastosowanie okleiny (tapety) jako tła zdjęcia.

fotografia_dla_początkujących

Z drugiej strony natomiast jest to znakomity sposób na nawiązanie bezpośredniego kontaktu z bardziej doświadczonymi osobami, „poruszającymi” się w tym obszarze, od których warto się uczyć. W wolnej chwili polecam Wam te miejsca:

Praktyka czyni mistrza

Nie raz słyszałam, że żeby być mistrzem w jakiejś dziedzinie, trzeba mieć 10.000 godzin praktyki. Jak się okazuje, nie jest to pusty frazes. Tezę tę potwierdzają badania, przeprowadzane m.in. w Berlińskiej Akademii Muzycznej przez K. Andersa Ericssona. Okazało się, że wszyscy wybitni skrzypkowie, to osoby mające za sobą 10000 lub więcej godzin praktyki z instrumentem. Podobnie było w przypadku pianistów, kompozytorów, sportowców – mistrzowski poziom uzyskiwali ci, którzy na treningi przeznaczali po 20 godzin tygodniowo przez 10 lat.

Myślisz sobie: 

„O matko i córko, gdzie mi do takiego doświadczenia?”

Szczerze mówiąc, na mnie te cyfry też robią wrażenie, ale jednocześnie pokazują, że aby być w czymś coraz lepszym musimy ćwiczyć i cierpliwie czekać na efekty. Wiedza, praktyka i czas… na to warto sobie pozwolić.

Dlatego ja zakasuję rękawy i w wolnych chwilach poczytuję, podglądam, uczę się tego, co z fotografią związane 😉

 

A Wy lubicie robić zdjęcia czy raczej wolicie je oglądać? A może jedno i drugie?

Ściskam,K